[ قالَ اللّهُ تَعالى : [ ادْعُوا رَبَّكُمْ تَضَرُّعاً وَ خُفْيَةً إِنَّهُ لا يُحِبُّ الْمُعْتَدِينَ ] « 1 » وَالْاعتِداءُ مِنْ صِفَةِ قُرّاءِ زَمانِنا وَعَلاماتِهِمْ . ولْتَكُنْ مِنَ اللّهِ تَعالى فى جَميعِ احْوالِكَ عَلى وَجَلٍ لِئَلا تَقَعَ فى مَيْدانِ التَّمَنّى فَتَهْلِكَ ] قارى و خوف از خدا در قرآن مجيد آمده : در حاجت‌ها و كارها و در هر حالى خداى خود را با تضرّع و در پنهان و خلوت بخوانيد ، خداوند خروج هر كارى را از حد وسط دوست ندارد ، در دعا و قرآن صدا را بلند مكنيد و در مفهوم و معناى قرآن تأمّل نماييد ، آن كس كه در قرائت قرآن و دعا ملازم خشوع و خضوع نيست و در آيات حق تدبّر نمىكند معتدى است . امام صادق عليه السلام در پايان روايت مىفرمايد : در جميع حالات و احوالات بر خوف و ترس از مقام خدا باش ، مبادا كه به وقت تلاوت قرآن به مشتهيات و تمنّيات نفس گرفتار آيى و از اين طريق راهى به سوى عذاب ابد به روى خود باز كنى و از بساط قرب به فضاىِ بعد و از رَوْح و رحمت به ذلّت و لعنت دچار شوى .

--> ( 1 ) - اعراف ( 7 ) : 55 .